Ik was eens met mijn partner bij de notaris voor een informatief gesprek. De man was nog jong, maar eerlijk gezegd sprak hij als een oude heer. Wij spitsten onze oren en concentreerden ons op de ins en outs van het samenlevingscontract waar het gesprek over ging. Omdat iets essentieels mij nog niet helemaal duidelijk was, stelde ik de notaris een vraag.

De woorden die hij koos voor zijn antwoord waren zó oudhollands, dat ik het echt niet meer begreep. Zou ik om helderheid vragen? Dat werd wat lastig, want inmiddels onderdrukten mijn partner en ik een enorme lachbui. Wij durfden elkaar vanaf dat moment niet meer aan te kijken en ik kan me ook weinig meer herinneren over de inhoud van het gesprek daarna. Proestend daalden we na afloop het bordes van het monumentale pand af, nog steeds radend naar de betekenis van het antwoord.

Waarom zijn professionals toch zo geneigd ‘dure’ woorden te gebruiken? Zouden ze denken dat we anders aan hun deskundigheid twijfelen? Of horen ze zelf niet meer hoezeer ze een andere taal spreken? Misschien is het een combinatie van die twee dingen? Ik mag in dit geval wel concluderen dat het resultaat het doel gemist heeft en volgens mij gebeurt dit vaak. Iedereen waardeert heldere, begrijpelijke taal en is het juist de kunst van de vakman om een klant of cliënt duidelijk te maken wat jouw vakwerk voor hem of haar betekent. Daarbij maakt het natuurlijk niet uit of je notaris, arts, elektricien of weet-ik-veel bent.

Nu ben je nieuwsgierig om welk antwoord het ging. ‘Als één van jullie beiden er tussenuit sneeft’, lichtte de beste man ons destijds toe. Ging één van ons er dan vandoor, of ging één van ons dan dood? Dat vroeg ik mij dus af. Inmiddels weet ik het antwoord, maar wat was mijn vraag ook alweer?


Uitgaande van het principe 'ieder z'n kwaliteiten', neemt Pakt het schrijven graag van je over. Lees eens verder op deze website, misschien kan ik (in de toekomst) iets voor jouw bedrijf betekenen?

lees meer..

Groet!

handtekening_miep.jpg