De wind zuigt aan mijn portier en maakt daarbij een fluitend geluid. Dit is een land van extremen. Wij banen ons een weg door de vallende en opstuivende sneeuw. De fjorden, gletsjers, geisers, vulkanen, bergen en vergezichten hier brengen ons regelmatig terug naar de tijd waarin we nog echt reisden en we los waren van plicht, plaats en plannen. Nu volgen we een itinerary en luisteren we noodgedwongen mee naar een hoorspel. Als af en toe zelfs de gele reflectorpalen uit het zicht zijn, mindert Wouter vaart.

Hoe lang rijden we hier al? Wordt het nog beter vandaag? In koor mompelen we ‘dit heb ik nog nooit meegemaakt’ en daar grinniken we zachtjes om. Als we de pas uit komen krijgen we meer zicht en meer grip en rijden we over zwart gravel. Vanaf het laatste dorp tellen we 38 kilometer af naar het pad dat ons naar het volgende vakantiehuis moet brengen. De leegte om ons heen doet me twijfelen, maar de weg buigt als omschreven en dus slaan we af bij ‘het witte huis op de prairie’.

Twee bochten verder staan we stil voor een eenvoudig, staalplaten huis met een puntdak. Binnen branden een paar schemerlampen. Het keukenraam staat op een kier. Woont hier iemand? Aarzelend stappen we uit en duiken we in onze kragen. De sleutel steekt in de voordeur. ’Anybody home?’ roep ik, terwijl ik klop en de deur open.

Er komt geen antwoord. We stappen hooguit 1980 binnen. Het is warm en muf hier. Dit moet het zijn. De kriebels krijg ik van dit huis. We zijn terechtgekomen op de filmset van een jaren 80 thriller. In 90 minuten wordt een gelukkig gezin uitgemoord door een op het eerste oog vriendelijke buurman. Of iedereen wordt tot waanzin gedreven door een rondwarende geest die alleen wordt waargenomen door één van de kinderen...

De omgeving komt als grijze schilderijen door de ramen het huis binnen. Het venster van de badkamer kadert het stilleven van een verlaten, in sneeuwnevel gehuld huis in de verte. Vrolijk daagt Wouter de kinderen uit morgen dat huis te besluipen. Vanuit de woonkamer zien we het witte huis van de routebeschrijving in mini-uitvoering. Ik realiseer mij veel te goed hoe afgelegen het hier is.

De kinderen verkennen nieuwsgierig ons verblijf voor de komende drie dagen en slaan daarbij geen kastdeur over. Mijn zintuigen staan op scherp. Samen maken we de bedden op, koken en eten we macaroni, drinken we koffie en limonade. Het lukt me nog steeds niet goed me te ontspannen, maar ik laat niets merken. Als ouder ben je de stabiele factor, je valt niet uit je rol.

Alle drie liggen ze nu in hun bed. ‘Zou hier ook een kelder zijn?’ vraagt Luuk. ‘Dat lijkt me wel’ antwoord ik heel neutraal. ‘Welterusten, kerel, slaap maar lekker.

Vorige artikel
Volgende artikel

Uitgaande van het principe 'ieder z'n kwaliteiten', neemt Pakt het schrijven graag van je over. Lees eens verder op deze website, misschien kan ik (in de toekomst) iets voor jouw bedrijf betekenen?

lees meer..

Groet!

handtekening_miep.jpg